De patiënt heeft de laatste jaren een actieve en controlerende rol toebedeeld gekregen dankzij ontwikkelingen in het zorgstelsel naar vraaggestuurde en patiëntgeoriënteerde zorg. De patiënt wordt geacht zichzelf goed te informeren over de kwaliteit van ziekenhuiszorg. De patiënt heeft daarnaast een meer controlerende rol in het zorgstelsel gekregen door de keuzevrijheid voor bepaalde verzekeraars of ziekenhuizen. De vraag is of dergelijke eisen aan patiënten haalbaar zijn, en of de patiënt voldoende ondersteuning krijgt om vorm te geven aan deze rollen. Ondanks het bestaan van verschillende meetinstrumenten voor kwaliteit van zorg, beschikt de patiënt niet over voldoende middelen om de aangeboden ziekenhuiszorg te kunnen beoordelen op kwaliteit en veiligheid. Bestaande cijfers geven hierin onvoldoende inkijk, zoals ook blijkt uit de jaarlijkse vergelijking van Elsevier. Ziekenhuizen zijn bovendien complexe socio-technische systemen, die zich maar langzaam aanpassen aan de noodzaak tot meer openheid. De mening van de patiënt en de naasten van de patiënt speelt slechts een kleine rol bij het beoordelen van ziekenhuiszorg. Met andere woorden, het idee van de goed geïnformeerde en autonome patiënt behoeft een kritische beschouwing, en een verdere invulling. Bovendien zijn instrumenten nodig die kunnen bijdragen aan transparantie en verantwoorde keuzevrijheid in de zorg.
Het komende jaar brengen we positieve en negatieve ervaringen van patiënten en hun naasten met ziekenhuiszorg in kaart. Zo verkrijgen we inzicht in de manier waarop patiënten de kwaliteit en veiligheid van verleende ziekenhuiszorg ervaren. Bovendien kunnen deze ervaringen bijdragen aan het vormgeven van een goed geïnformeerde en autonome patiënt, en aan het verbeteren van de kwaliteit van ziekenhuiszorg. We willen hiermee bijdragen aan het debat over de mogelijkheden en beperkingen van het idee van de autonome patiënt als actieve en controlerende actor bij het bepalen van goede kwaliteit van zorg.
